Άρθρα του συγγραφέα

Η εσπεριδίνη είναι ένα από τα πιο μελετημένα φλαβονοειδή των εσπεριδοειδών. Οι τρέχουσες έρευνες επικεντρώνονται στη σχέση της με δείκτες φλεγμονής και οξειδωτικής ισορροπίας.

Τι είναι η εσπεριδίνη

Η εσπεριδίνη είναι μια φυσική φυτική ένωση που ανήκει στα φλαβονοειδή, και πιο συγκεκριμένα στις φλαβανόνες. Δεν είναι ούτε βιταμίνη ούτε μέταλλο και δεν έχει καθοριστεί συνιστώμενη ημερήσια πρόσληψη. Στο φυτό απαντά ως γλυκοζίτης: ένα μόριο εσπερετίνης συνδέεται με έναν δισακχαρίτη από γλυκόζη και ραμνόζη. Η παρουσία του σακχαρικού μέρους επηρεάζει τη διαλυτότητα της ένωσης και τον τρόπο επεξεργασίας της στο πεπτικό σύστημα.

Η εσπεριδίνη διαλύεται ελάχιστα στο νερό και δεν απορροφάται πλήρως στο λεπτό έντερο. Σημαντικό μέρος φτάνει στο παχύ έντερο, όπου τα ένζυμα των εντερικών βακτηρίων αποσπούν το σακχαρικό μέρος και απελευθερώνουν την εσπερετίνη. Στη συνέχεια η ένωση μπορεί να απορροφηθεί και να μετατραπεί κυρίως σε παράγωγα γλυκουρονιδίου και θειικών. Διαφορές στη σύσταση της μικροβιότας, στη μορφή του σκευάσματος, στο μέγεθος των σωματιδίων και στη σύσταση του γεύματος μπορούν να προκαλέσουν σημαντικές διαφορές διαθεσιμότητας μεταξύ ατόμων.

Πηγές εσπεριδίνης

Τα εσπεριδοειδή παρέχουν την περισσότερη εσπεριδίνη, ιδίως τα γλυκά και πικρά πορτοκάλια, τα μανταρίνια, οι κλημεντίνες και τα λεμόνια. Η περιεκτικότητά της εξαρτάται από το είδος και την ποικιλία, τον βαθμό ωρίμανσης, τις συνθήκες καλλιέργειας και αποθήκευσης και τον τρόπο επεξεργασίας. Η ένωση δεν κατανέμεται ομοιόμορφα — περισσότερη βρίσκεται στη φλούδα, στο λευκό στρώμα κάτω από αυτή, στις μεμβράνες που χωρίζουν τις φέτες και στα υπολείμματα της έκθλιψης παρά στη σάρκα.

Ο χυμός πορτοκαλιού περιέχει επίσης εσπεριδίνη, αλλά η ποσότητά της μπορεί να διαφέρει ανάλογα με το ποσοστό λεπτών σωματιδίων του φρούτου, τη διήθηση και την τεχνολογία παραγωγής. Στα συμπληρώματα χρησιμοποιείται, μεταξύ άλλων, καθαρισμένη, μικρονιοποιημένη ή τροποποιημένη εσπεριδίνη για αύξηση της διαλυτότητας.

Φλεγμονή και οξειδωτικό στρες

Η φλεγμονή είναι φυσική αντίδραση του οργανισμού σε λοίμωξη ή βλάβη ιστών. Βραχυπρόθεσμα υποστηρίζει την άμυνα και την επιδιόρθωση, αλλά όταν διαρκεί πολύ μπορεί να εξελίσσεται χωρίς σαφή συμπτώματα. Αξιολογείται, μεταξύ άλλων, με βάση τη C-αντιδρώσα πρωτεΐνη (CRP), την υψηλής ευαισθησίας CRP (hs-CRP), τον παράγοντα νέκρωσης όγκων άλφα (TNF-α) και την ιντερλευκίνη 6 (IL-6).

Το οξειδωτικό στρες εμφανίζεται όταν ο οργανισμός δεν προλαβαίνει να εξουδετερώσει τις δραστικές μορφές οξυγόνου και αζώτου. Η υπερβολή τους μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές σε λιπίδια, πρωτεΐνες και DNA. Στις μελέτες αξιολογούνται, μεταξύ άλλων, η μηλονική διαλδεΰδη (MDA), η 8-υδροξυ-2′-δεοξυγουανοσίνη (8-OHdG) και η ολική αντιοξειδωτική ικανότητα (TAC). Οι δύο διεργασίες συνδέονται και μπορούν να αλληλοενισχύονται, όμως η μεταβολή ενός δείκτη δεν σημαίνει αυτόματα βελτίωση της υγείας.

Αποτελέσματα της πιο πρόσφατης μετα-ανάλυσης

Το 2026 δημοσιεύθηκε συγκεντρωτική ανάλυση 10 μελετών με 532 ενήλικες. Στους συμμετέχοντες περιλαμβάνονταν υγιείς καθώς και άτομα με διαβήτη τύπου 2, μεταβολικό σύνδρομο, λιπώδες ήπαρ, μετά από έμφραγμα ή με περιοδοντίτιδα. Οι μελέτες διέφεραν ως προς τη δόση και τη μορφή της εσπεριδίνης και τη διάρκεια χρήσης.

Μετά τη σύνθεση των αποτελεσμάτων, η χρήση εσπεριδίνης συνδέθηκε με χαμηλότερες τιμές CRP, hs-CRP και TNF-α. Δεν βρέθηκε σαφής διαφορά στην IL-6 σε ολόκληρη την ομάδα. Χαμηλότερες τιμές IL-6 βρέθηκαν μόνο σε μελέτες με άτομα με διαβήτη τύπου 2 ή μετά από έμφραγμα. Τα δεδομένα για το οξειδωτικό στρες ήταν πολύ λίγα — μόνο μία μελέτη αξιολόγησε MDA και TAC.

← Όλα τα άρθρα

Το σαφράν χρησιμοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια ως μπαχαρικό και φυτική πρώτη ύλη. Το 2026 δημοσιεύθηκε ανάλυση 34 μελετών που αξιολόγησαν την επίδρασή του στα συμπτώματα κατάθλιψης, άγχους και στη διάθεση σε ενήλικες.

Τι είναι το σαφράν

Το σαφράν είναι μπαχαρικό που λαμβάνεται από τον καλλιεργούμενο κρόκο, δηλαδή τον Crocus sativus L., της οικογένειας των ιριδοειδών. Το φυτό είναι μικρό, πολυετές και αναπτύσσεται από υπόγειο βολβό. Συνήθως ανθίζει το φθινόπωρο, σχηματίζοντας ανοιχτόχρωμα μοβ ή λιλά άνθη. Στο εσωτερικό του άνθους υπάρχουν τρεις κίτρινοι στήμονες και μακριά, έντονα κόκκινα στίγματα.

Ακριβώς τα στίγματα — όχι τα πέταλα ή οι στήμονες — συλλέγονται με το χέρι, ξηραίνονται και πωλούνται ως γνήσιο σαφράν. Ο Crocus sativus δεν πολλαπλασιάζεται από σπόρους, αλλά με διαίρεση των βολβών. Κάθε φυτό παράγει λίγα στίγματα, και ο διαχωρισμός και η ξήρανσή τους απαιτούν πολλή εργασία, γεγονός που συμβάλλει στην υψηλή τιμή του μπαχαρικού. Σημαντικότερος παραγωγός παραμένει το Ιράν.

Βιοδραστικές ενώσεις του σαφράν

Οι πιο χαρακτηριστικές ενώσεις του σαφράν είναι οι κροκίνες, η πικροκροκίνη και η σαφρανάλη. Οι κροκίνες είναι υδατοδιαλυτές και ευθύνονται κυρίως για το έντονο κιτρινοπορτοκαλί χρώμα· κατά την πέψη μπορούν να μετατραπούν σε κροκετίνη. Η πικροκροκίνη ευθύνεται για την ελαφρώς πικρή γεύση, ενώ η σαφρανάλη είναι πτητικό συστατικό αρώματος του οποίου η ποσότητα αυξάνεται, μεταξύ άλλων, κατά την ξήρανση.

Τα πέταλα έχουν διαφορετικό χημικό προφίλ: περιέχουν φλαβονοειδή και ανθοκυανίνες, αλλά συνήθως πολύ λιγότερες από τις χαρακτηριστικές ενώσεις που υπάρχουν στα στίγματα. Γι' αυτό η σκόνη από πέταλα, τα ολόκληρα στίγματα και το τυποποιημένο εκχύλισμα δεν είναι ισοδύναμες πρώτες ύλες.

Το σαφράν και η ρύθμιση της διάθεσης

Η ανασκόπηση του 2026 συγκέντρωσε αποτελέσματα από 34 μελέτες που δημοσιεύθηκαν έως τον Ιούλιο του 2025. Η ανάλυση κάλυψε 1.769 ενήλικες: 895 έλαβαν σαφράν και 874 εντάχθηκαν σε ομάδες ελέγχου. Η παρακολούθηση κυμάνθηκε από 4 έως 12 εβδομάδες, και οι περισσότερες μελέτες έγιναν στο Ιράν. Περιλάμβαναν υγιείς και ασθενείς με, μεταξύ άλλων, κατάθλιψη, νόσο Πάρκινσον, σκλήρυνση κατά πλάκας, διαβήτη τύπου 2 ή καρδιοπάθεια.

Όσοι έλαβαν σαφράν ανέφεραν ηπιότερα συμπτώματα κατάθλιψης και άγχους σε αυτοσυμπληρούμενα ερωτηματολόγια σε σχέση με τις ομάδες εικονικού φαρμάκου. Στο ερωτηματολόγιο κατάθλιψης Beck η διαφορά ήταν κατά μέσο όρο 4,39 βαθμοί, και στο ερωτηματολόγιο άγχους Beck 5,06 βαθμοί υπέρ του σαφράν. Ωστόσο, δεν βρέθηκαν σαφείς διαφορές στις αξιολογήσεις από ειδικούς ή στη γενική διάθεση.

Μεταξύ των επιμέρους αποτελεσμάτων υπήρχαν διαφορές — σε ορισμένες μελέτες η επίδραση ήταν σαφής, σε άλλες μικρή ή ανύπαρκτη. Μεγαλύτερες μεταβολές εμφανίζονταν συχνότερα μετά από τουλάχιστον οκτώ εβδομάδες. Τα δεδομένα, ωστόσο, δεν επέτρεψαν τον προσδιορισμό της καλύτερης δόσης ή του τύπου σκευάσματος.

← Όλα τα άρθρα

Τα προβιοτικά αναλύονται ολοένα και περισσότερο στη διατροφή σωματικά ενεργών ανθρώπων και αθλητών. Τι δείχνουν τα πιο πρόσφατα δεδομένα για την επίδρασή τους στην απόδοση;

Τα προβιοτικά από τη βάση

Τα προβιοτικά είναι ζωντανοί μικροοργανισμοί που, όταν χορηγούνται σε επαρκή ποσότητα, μπορούν να προσφέρουν συγκεκριμένο όφελος στον ξενιστή. Τις περισσότερες φορές είναι επιλεγμένα βακτήρια, αν και ορισμένες ζύμες μπορούν επίσης να είναι προβιοτικά. Η λέξη «επιλεγμένα» είναι καθοριστική — δεν είναι κάθε βακτήριο του γένους Lactobacillus ή Bifidobacterium αυτόματα προβιοτικό, καθώς οι ιδιότητες αξιολογούνται στο επίπεδο του συγκεκριμένου στελέχους. Αυτό μπορεί να συγκριθεί με ποικιλίες του ίδιου φυτικού είδους: ανήκουν σε μία ομάδα, αλλά μπορούν να διαφέρουν σημαντικά στις ιδιότητες.

Στη συσκευασία του σκευάσματος μπορεί να αναγράφεται όχι μόνο το όνομα του γένους και του είδους, αλλά και ο προσδιορισμός του στελέχους. Σημασία έχει και ο αριθμός των ζωντανών μικροοργανισμών, που δίνεται συνήθως ως CFU (μονάδες σχηματισμού αποικιών). Ωστόσο, ένας υψηλός αριθμός CFU από μόνος του δεν καθορίζει τις ιδιότητες του προϊόντος — σημασία έχουν, μεταξύ άλλων, το στέλεχος που χρησιμοποιείται, η ποσότητά του, ο τρόπος αποθήκευσης και η διατήρηση επαρκούς αριθμού ζωντανών μικροοργανισμών για τη δηλωμένη περίοδο.

Προβιοτικά και ζυμωμένα τρόφιμα

Το προβιοτικό δεν πρέπει να ταυτίζεται με κάθε ζυμωμένο προϊόν. Το γιαούρτι, το κεφίρ, το ξινολάχανο ή το κίμτσι μπορεί να περιέχουν ζωντανούς μικροοργανισμούς, αλλά ο χαρακτηρισμός ενός συγκεκριμένου μικροοργανισμού ως προβιοτικού απαιτεί την ταυτοποίησή του και τα κατάλληλα δεδομένα για το εν λόγω στέλεχος.

Τα προβιοτικά διαφέρουν και από τα πρεβιοτικά. Τα πρεβιοτικά είναι συστατικά που χρησιμοποιούνται από ορισμένους μικροοργανισμούς του ξενιστή, ενώ τα σκευάσματα που συνδυάζουν κατάλληλα επιλεγμένους μικροοργανισμούς και το υπόστρωμα γι' αυτούς ονομάζονται συνβιοτικά.

Τα πιο πρόσφατα δεδομένα για την απόδοση

Το 2026, στο περιοδικό Frontiers in Nutrition δημοσιεύθηκε ανάλυση σχετικά με τη χρήση προβιοτικών και τη φυσική κατάσταση υγιών ατόμων. Οι συγγραφείς συμπεριέλαβαν 21 μελέτες με συνολικά 685 συμμετέχοντες. Σε όλο το υλικό, η χρήση προβιοτικών συνδέθηκε με μικρή έως μέτρια διαφορά στα αποτελέσματα φυσικής κατάστασης υπέρ των ομάδων που έλαβαν προβιοτικό. Σαφέστερο σήμα προέκυψε για παραμέτρους σχετικές με την άσκηση αντοχής.

Η πιο συνεπής επίδραση σημειώθηκε σε δόσεις από 10⁹ έως 10¹¹ CFU ημερησίως. Ευνοϊκά αποτελέσματα προέκυψαν τόσο για σκευάσματα ενός όσο και πολλών στελεχών, με την επίδραση των δεύτερων κάπως μεγαλύτερη. Η συνολική βεβαιότητα των δεδομένων αξιολογήθηκε ως μέτρια. Οι μελέτες, ωστόσο, διέφεραν στα στελέχη, τις δόσεις, τη διάρκεια της συμπλήρωσης και τα τεστ· οι ομάδες ήταν συχνά μικρές και οι παρεμβάσεις σύντομες.

Το έντερο του αθλητή στην καθημερινότητα

Το αποτέλεσμα μπορεί να συνάδει με την υπόθεση ότι το πεπτικό σύστημα του αθλητή υφίσταται αρκετές πρόσθετες επιβαρύνσεις. Η υψηλή ενεργειακή απαίτηση ευνοεί τη συχνή χρήση τζελ, ροφημάτων υδατανθράκων και μπάρες, ενώ με μικρή διατροφική ποικιλία αυτό μπορεί να συνοδεύεται από χαμηλότερη πρόσληψη φυτικών ινών και φυτικών τροφών. Το έντερο επιβαρύνουν επιπλέον η έντονη άσκηση, η αφυδάτωση, η υψηλή θερμοκρασία, το άγχος του αγώνα, η έλλειψη ύπνου και τα ταξίδια.

Ταυτόχρονα, μεγάλες ποσότητες φυτικών ινών ή υδατανθράκων κατά την άσκηση μπορούν να επιδεινώσουν την ανοχή του πεπτικού συστήματος, γι' αυτό η πρόσληψή τους πρέπει να προσαρμόζεται στην προπόνηση και να αυξάνεται σταδιακά.

← Όλα τα άρθρα

Η μελατονίνη δίνει ένα από τα σημαντικότερα σήματα για την ώρα της ημέρας. Η δράση της περιλαμβάνει τη ρύθμιση του κιρκάδιου ρυθμού και διεργασίες σχετικές με την απόκριση του οργανισμού στην άσκηση.

Η μελατονίνη και ο κιρκάδιος ρυθμός

Η μελατονίνη είναι ορμόνη που παράγεται κυρίως από την επίφυση, έναν μικρό αδένα στον εγκέφαλο. Σχηματίζεται από την τρυπτοφάνη — ένα αμινοξύ που υπάρχει στις διατροφικές πρωτεΐνες — και ένα από τα ενδιάμεσα στοιχεία αυτής της διεργασίας είναι η σεροτονίνη.

Η παραγωγή της εξαρτάται έντονα από την ώρα της ημέρας. Η πληροφορία για το φως φτάνει από τον αμφιβληστροειδή του ματιού στο κύριο βιολογικό ρολόι στον υποθάλαμο και στη συνέχεια στην επίφυση. Στο φωτεινό μέρος της ημέρας η έκκριση μελατονίνης παραμένει χαμηλή, ενώ μετά το σκοτάδι αρχίζει να αυξάνεται. Οι υψηλότερες τιμές εμφανίζονται συνήθως στη βιολογική νύχτα, μετά την οποία προς το πρωί η συγκέντρωση πέφτει ξανά. Δεν είναι όμως απλώς μια ουσία που «σβήνει» τον εγκέφαλο και προκαλεί ύπνο.

Συνέπειες διαταραχών της έκκρισης μελατονίνης

Οι διαταραχές μελατονίνης αφορούν συνήθως όχι την ίδια την παρουσία της μελατονίνης, αλλά την ποσότητά της, την ώρα έκκρισης ή το μέγεθος της νυχτερινής αύξησης. Όταν η βραδινή αύξηση εμφανίζεται πολύ αργά, εξασθενεί ή μετατοπίζεται από το φως, τη νυχτερινή εργασία ή την αλλαγή ζώνης ώρας, το βιολογικό ρολόι μπορεί να πάψει να αντιστοιχεί στις πραγματικές ώρες ύπνου και δραστηριότητας. Αυτό μπορεί να συνοδεύεται από δυσκολότερη έλευση ύπνου, μετατόπιση της ώρας ύπνου, συχνότερες αφυπνίσεις και υπνηλία στον χρόνο που προορίζεται για δραστηριότητα.

Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι κάθε πρόβλημα ύπνου οφείλεται σε «έλλειψη μελατονίνης». Ο ύπνος εξαρτάται και από τον χρόνο εγρήγορσης, το άγχος, τη σωματική δραστηριότητα, τα διεγερτικά, τα φάρμακα, τις ασθένειες και τα ατομικά χαρακτηριστικά του κιρκάδιου ρυθμού. Οι μεταβολές του ρυθμού μελατονίνης μπορεί να συνοδεύονται από μετατοπίσεις του ρυθμού της κορτιζόλης και της θερμοκρασίας του σώματος, γι' αυτό δεν μπορούν όλες οι συνέπειες ενός διαταραγμένου ρυθμού να αποδοθούν αποκλειστικά στη μειωμένη παραγωγή μελατονίνης.

Μελατονίνη, απόδοση και αποκατάσταση

Μια δημοσίευση του 2026 συνδύασε τα αποτελέσματα 19 μελετών που σύγκριναν τη μελατονίνη με εικονικό φάρμακο σε συνολικά 266 σωματικά ενεργά άτομα. Σε 13 πειράματα οι συμμετέχοντες ήταν αγωνιστικοί ή επαγγελματίες αθλητές, κυρίως ποδοσφαιριστές και πετοσφαιριστές. Χρησιμοποιήθηκαν δόσεις από 3 έως 10 mg· 14 μελέτες αξιολόγησαν μία μόνο χορήγηση, ενώ πέντε χρησιμοποίησαν μελατονίνη για αρκετές ημέρες ή έως τέσσερις εβδομάδες.

Μετά τη σύνθεση των αποτελεσμάτων, διαπιστώθηκε μέτρια διαφορά υπέρ της μελατονίνης στα τεστ αντοχής και μικρή διαφορά στην εκρηκτική ισχύ. Το ευνοϊκότερο αποτέλεσμα αφορούσε κυρίως τον χρόνο έως την εξάντληση. Σε δοκιμές κάλυψης μιας απόστασης όσο το δυνατόν γρηγορότερα δεν επιβεβαιώθηκε σαφής διαφορά, ούτε αποδείχθηκε συνεπής βελτίωση της ταχύτητας ή της μέγιστης μυϊκής δύναμης.

Σε επτά μελέτες για την κρεατινική κινάση — ένζυμο του οποίου η στάθμη στο αίμα μπορεί να αυξάνεται μετά από έντονη άσκηση και μυϊκή βλάβη — μετά τη μελατονίνη βρέθηκαν χαμηλότερες τιμές από ό,τι μετά το εικονικό φάρμακο. Ευνοϊκότερη εικόνα προέκυψε όταν η μελατονίνη λήφθηκε το βράδυ και η άσκηση έγινε μετά από πάνω από έξι ώρες. Ωστόσο, αυτές οι σχέσεις δεν πρέπει να θεωρούνται καθιερωμένο σχήμα συμπλήρωσης — βασίστηκαν σε λίγες μελέτες και η πλειονότητα των συμμετεχόντων ήταν άνδρες.

← Όλα τα άρθρα

Το συνένζυμο Q10 συμμετέχει σε αντιδράσεις απαραίτητες για τη ζωή. Τα τελευταία χρόνια αναλύθηκε ο ρόλος του στη ρύθμιση του μεταβολισμού της γλυκόζης, ιδίως σε άτομα με μεταβολικές διαταραχές.

Διαταραχές του γλυκαιμικού ελέγχου

Μετά το γεύμα, η γλυκόζη περνά από το πεπτικό σύστημα στο αίμα, και το πάγκρεας εκκρίνει ινσουλίνη, η οποία διευκολύνει τη χρήση της από τα κύτταρα και περιορίζει την υπερβολική αύξηση της γλυκαιμίας. Ο σωστός γλυκαιμικός έλεγχος σημαίνει τη διατήρηση της γλυκόζης του αίματος σε εύρος που ο οργανισμός μπορεί να διαχειριστεί αποτελεσματικά. Διαταραχές μπορούν να εμφανιστούν όταν οι ιστοί αποκρίνονται ασθενέστερα στην ινσουλίνη, το πάγκρεας δεν την παράγει σε επαρκή ποσότητα ή και οι δύο μηχανισμοί εμφανίζονται ταυτόχρονα.

Στους πιο συχνά χρησιμοποιούμενους δείκτες περιλαμβάνονται η γλυκόζη νηστείας και η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c), που αντικατοπτρίζει τη μέση έκθεση των ερυθρών αιμοσφαιρίων στη γλυκόζη τους προηγούμενους περίπου 2–3 μήνες. Χρησιμοποιείται επίσης η από του στόματος δοκιμασία ανοχής γλυκόζης. Από τα επίπεδα γλυκόζης και ινσουλίνης υπολογίζεται ο δείκτης HOMA-IR — μια εκτίμηση της αντίστασης στην ινσουλίνη — ο οποίος από μόνος του δεν χρησιμεύει για τη διάγνωση του διαβήτη.

Το συνένζυμο Q10 – ιδιότητες και πηγές

Το συνένζυμο Q10 (CoQ10), γνωστό και ως ουβικινόνη, είναι λιποδιαλυτή ένωση. Δεν είναι βιταμίνη με τη στενή έννοια, καθώς ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να λαμβάνει όλη την απαιτούμενη ποσότητα από την τροφή. Μεγάλο μέρος του CoQ10 βρίσκεται στα μιτοχόνδρια, όπου συμμετέχει στη μεταφορά ηλεκτρονίων στην αναπνευστική αλυσίδα που σχετίζεται με τον σχηματισμό ATP. Απαντά σε δύο αλληλομετατρεπόμενες μορφές: οξειδωμένη (ουβικινόνη) και ανηγμένη (ουβικινόλη).

Το CoQ10 σχηματίζεται κυρίως στον οργανισμό, αλλά μικρές ποσότητες προσφέρει και η διατροφή — πλουσιότερες πηγές είναι τα εντόσθια, το κρέας και τα ψάρια. Μια τυπική διατροφή παρέχει συνήθως μόνο λίγα χιλιοστόγραμμα την ημέρα, ενώ οι μελέτες συμπλήρωσης χρησιμοποιούν συχνά δόσεις της τάξης των εκατοντάδων χιλιοστογράμμων. Επειδή το CoQ10 διαλύεται στο λίπος, η απορρόφησή του εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από τη μορφή του σκευάσματος και την παρουσία λίπους στο πεπτικό σύστημα.

Το CoQ10 και οι δείκτες γλυκαιμικού ελέγχου

Μια εργασία που δημοσιεύθηκε το 2026 αξιολόγησε αν η συμπλήρωση με συνένζυμο Q10 συνδέθηκε με μεταβολές των δεικτών γλυκαιμικού ελέγχου. Από 452 εγγραφές που βρέθηκαν, συμπεριλήφθηκαν οκτώ εργασίες που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 2016 και 2023. Οι πληθυσμοί που συμπεριλήφθηκαν περιλάμβαναν, μεταξύ άλλων, άτομα με διαβήτη τύπου 2, παχυσαρκία ή υπερβάλλον βάρος, μεταβολικό σύνδρομο, σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών και χρόνια νεφρική νόσο.

Οι μέσες δόσεις CoQ10 κυμαίνονταν περίπου από 110 έως 376,6 mg την ημέρα, και η συμπλήρωση διήρκεσε περίπου 8–15 εβδομάδες. Στις ομάδες που έλαβαν CoQ10 παρατηρήθηκε χαμηλότερη γλυκόζη νηστείας κατά 5,04 mg/dl, HbA1c κατά 0,17 ποσοστιαίες μονάδες, HOMA-IR κατά 0,72 και ινσουλίνη κατά 1,32 µIU/ml. Με διαφορετική προσέγγιση ανάλυσης των δεδομένων επιβεβαιώθηκε σημαντική διαφορά για τη γλυκόζη νηστείας, ενώ για HbA1c, HOMA-IR και ινσουλίνη δεν προέκυψαν σημαντικές μεταβολές.

← Όλα τα άρθρα